Jak (nie) wytresować kota. 30 postanowień – nie tylko na nowy rok - Kocierewiry – Tu kot mówi ostatnie słowo

To opowieść o trzydziestu postanowieniach, które człowiek podejmuje z myślą o wychowaniu kota. Każde z nich to codzienna sytuacja znana z życia z kotem: próby, obserwacje i drobne scysje, które składają się na wspólną rzeczywistość pod jednym dachem.

Dla opiekunów kotów, którzy żyją z nimi na co dzień i próbują zrozumieć ich zachowanie.
Dla tych, którzy lubią czytać o relacjach człowieka ze zwierzęciem bez mentorskiego i bez poradnikowego tonu.
Dla osób z poczuciem humoru i dystansem do własnych planów wychowawczych.

Ponieważ czyta się to lekko, ale zostaje w głowie.
I czasem wraca przy misce, stole albo kanapie.

To nie jest klasyczny poradnik o wychowaniu kota.
To zbiór krótkich tekstów o relacji, w której jedna strona planuje, a druga żyje po swojemu.
Bez gotowych recept, bez obietnic szybkich efektów.

To przecież oczywiste.
Stół to świętość.
Miejsce, gdzie się je, rozmawia, czasem pracuje, czasem gapi się w ścianę z kubkiem kawy.
Stół to centrum dowodzenia.
Nie, wróć — był centrum.

Zanim pojawił się on.

Teraz to pole bitwy.

Nie da się postawić talerza bez inspekcji łapą.
Nie da się zjeść w spokoju – bo zawsze zjawia się ta znajoma, futrzasta głowa na wysokości krawędzi blatu.

Z tym wzrokiem.
Z tym lekkim przekrzywieniem łba, jakby mówił:
„To dla mnie? No jak miło, naprawdę nie trzeba było… ale skoro już stoi…”

Mogę krzyczeć, odganiać, robić hałas.

I tak wraca.
Z gracją, z lekkością, jakby sam stół go zaprosił.
Jakby blat miał napisane: „Koci bufet czynny całą dobę”.

I to nie jest przypadek.

On wie.
Wie, że nie wolno.
Widzi mój wzrok, słyszy ton.
I właśnie dlatego tam idzie.

To nie tylko sabotaż obiadu.
To test granic.
Test charakteru.
Test… cierpliwości.

Dlatego postanawiam:

Koniec z tym.
Nie będzie łaził po stole.
Nie będzie pił z mojej szklanki.
Nie będzie lizał masła.
Nie będzie przechadzał się środkiem niedzielnego obiadu jak model na wybiegu.

Stół to mój teren.
Choćby jeden.