Kocia sesja zdjęciowa: trauma w 12 migawkach - Kocierewiry – Tu kot mówi ostatnie słowo

Zaczyna się zawsze tak samo i zawsze od kłamstwa.

Człowiek mówi „chodź” głosem, który udaje czułość i spontaniczność, a w rzeczywistości zapowiada ingerencję w mój byt. Jeszcze nie wiem jaką, ale doświadczenie podpowiada mi, że za chwilę padnie słowo „chwileczkę”, a po nim świat przestanie należeć do mnie.

Na początku wszystko wygląda normalnie. Leżę. Oddycham. Oceniam rzeczywistość w ciszy. I wtedy człowiek nagle zaczyna sprzątać. Przesuwa poduszki, ściera kurz, poprawia rzeczy, które przez tygodnie mu nie przeszkadzały. To jest pierwszy sygnał ostrzegawczy. Gdy człowiek porządkuje przestrzeń bez sensownego powodu, oznacza to, że zaraz spróbuje ustawić w niej kota.

Potem pojawia się telefon.
Nie jako przedmiot, ale jako narzędzie przemiany. W jednej sekundzie mój człowiek przestaje być osobą, z którą dzielę przestrzeń, a staje się reżyserem. Głos mu mięknie, ruchy robią się nerwowe, a spojrzenie przestaje widzieć mnie, zaczyna widzieć kadr.

„Popatrz tutaj.”
Nie.

„No tylko chwilkę.”
Nie.

„Czemu się odwracasz?”
Bo jestem kotem, a nie elementem wyposażenia wnętrza.

Pierwsze zdjęcie jeszcze przechodzi. Drugie też. Trzecie robię już z wyrachowania. Czwarte traktuję jak próbę charakteru. Piąte to moment, w którym dociera do mnie, że nie chodzi o zdjęcie. Chodzi o kontrolę. O to, żeby przez chwilę świat zachowywał się dokładnie tak, jak chce człowiek.

Człowiek przesuwa mnie o kilka centymetrów. Cofamy się. Zmieniamy kąt. Zmieniamy światło. Znowu kąt. Ja siedzę i zaczynam się zastanawiać, w którym momencie przestałem być kotem, a stałem się rekwizytem. Czymś pomiędzy rośliną doniczkową a designerską lampą.

Po siódmym zdjęciu człowiek zaczyna się irytować.

Po dziewiątym – negocjować.
„No proszę.”
„Bądź grzeczny.”
„Zaraz dostaniesz smaczka.”

Smaczek. Najbardziej prymitywna forma ludzkiej dyplomacji. Argument, który działa tylko wtedy, gdy nie rozumie się, z kim ma się do czynienia. Kot nie podejmuje decyzji pod presją. Kot zapamiętuje. Kot analizuje. Kot liczy straty.

I wtedy przychodzi druga faza. Analiza.
Człowiek siada, przewija zdjęcia i mamrocze do siebie, jakby rozliczał moje istnienie z estetyki.
„Tu dziwnie wygląda.”
„Tu ma złą minę.”
„Tu zamknął oczy.”

Dziwnie?
Złą minę?

Człowieku, ja właśnie przeszedłem proces uprzedmiotowienia.

Nie jestem oceniany jako istota. Oceniany jest obraz. Ja jestem tylko nośnikiem narracji. Dowodem na to, że dom jest przytulny, relacja bliska, a życie jakoś się trzyma. Kot jako pieczątka autentyczności w cudzym projekcie wizerunkowym.

Z dwunastu zdjęć zostaje jedno. Jedno „dobre”. Reszta trafia do kosza. Człowiek mówi „mamy to”. Nie mamy nic. Ty masz plik, ja mam doświadczenie graniczne.

Potem zdjęcie trafia do internetu.

Obcy ludzie piszą „ale słodki”.
Inni pytają, czy zawsze tak wyglądam.

Jeszcze inni analizują moje oczy, jakby były manifestem emocjonalnym.

A ja w tym czasie siedzę na parapecie i dochodzę do prostej prawdy: największą ludzką fantazją nie jest kontrola świata. Jest nią wiara, że wszyscy chcą uczestniczyć w waszym przedstawieniu.

Kot nie pozuje.
Kot się dostosowuje.
Kot minimalizuje straty.

Jeśli siedzę spokojnie, to nie dlatego, że „lubię zdjęcia”.
Tylko dlatego, że wiem, iż opór wydłuża procedurę. To nie jest współpraca. To jest strategia przetrwania.

I potem człowiek się dziwi.

Że nie podchodzę.
Że nie chcę się przytulać.
Że znikam, gdy tylko widzę uniesiony telefon.

Nie znikam bez powodu.
Znikam, bo pamiętam.

Kot ma pamięć kontekstową.
Kot pamięta emocje, nie wydarzenia.

I kiedy następnym razem wyciągasz telefon, ja nie widzę urządzenia. Widzę zapowiedź ingerencji. Widzę światło, głos, „chwileczkę jeszcze”.

Dlatego jeśli naprawdę chcesz mieć moje dobre zdjęcie, zrób jedną rzecz: zostaw mnie w spokoju.
Nie aranżuj. Nie ustawiaj. Nie poprawiaj rzeczywistości pod swoje ego.

Najlepsze ujęcia zawsze powstają wtedy, gdy człowiek przestaje próbować coś udowodnić.
Ale to już wiedza, do której większość ludzi dochodzi bardzo późno. O ile w ogóle.

Ja wracam na parapet.
Tam świat jeszcze oddycha własnym rytmem.
I nikt nie mówi „uśmiechnij się”.