Życie na kredyt, czyli czemu nie mam konta - Kocierewiry – Tu kot mówi ostatnie słowo

Z mojego kociego punktu widzenia człowiek to stworzenie o wyjątkowym talencie do komplikowania prostych spraw. Weźmy choćby temat pieniędzy. Kot działa prosto: mam jedzenie, to jem. Nie mam – to idę do miski człowieka i robię z oczu dwie stacje ratownicze. Proste, logiczne, skuteczne. Tymczasem człowiek wpadł na pomysł, żeby wymyślić pieniądze, a potem kredyty, a potem karty kredytowe, a potem jeszcze „limity debetowe”, które są czymś w rodzaju: „nie stać cię? spokojnie, i tak cię zadłużymy”.

I ja to oglądam z parapetu niczym transmisję z kolejnych eliminacji do nagrody za najbardziej absurdalny pomysł w historii Ziemi. Ludzie robią te swoje zakupy, chodzą z tymi plastikowymi kartonikami, klikają, podpisują, uśmiechają się sztucznie, a potem przez pół roku przeliczają, dlaczego bank zabrał im coś, czego nie wiedzieli, że mieli.

I tu wchodzę ja, cały na czarno-biało: kot, który konta nie ma i mieć nie zamierza.

Po co mi konto? Żeby człowiek mi ściągał prowizję za mruczenie? Żeby urząd skarbowy pytał, skąd mam tyle wątróbki? Żeby bank oferował mi „lokatę dla aktywnych młodych kocurów”? Dziękuję bardzo. Ja swoje aktywa trzymam w bardziej stabilnej walucie: w miejscu na łóżku człowieka. To się dopiero ceni.

Ale człowiek nie. Człowiek nie potrafi żyć bez kredytów. Tak jak ja nie potrafię żyć bez drzemki. Różnica jest taka, że moja drzemka nie kosztuje 14 procent rocznie.

Życie człowieka wygląda mniej więcej tak: dostaje wypłatę, po czym wchodzi na konto i już widzi, że połowy nie ma. „Gdzie moje pieniądze?” – pyta dramatycznym tonem. Odpowiedź jest zawsze ta sama: raty, limity, opłaty, subskrypcje, które miał anulować trzy miesiące temu, ale „zapomniał”. Zapomniał, oczywiście. Tak samo jak zapomina, że ja nie jem tego suchego szajsu, który kupił na promocji.

Potem człowiek stwierdza: „ale spokojnie, wezmę kredyt, jakoś to będzie”. I tu zaczyna się moja ulubiona część programu: ta szlachetna, ludzka wiara w cuda, w magiczny jutrzejszy dzień, kiedy będą bogaci, mądrzy i odpowiedzialni. Jutro. Zawsze jutro. Dzisiaj biorą kredyt.

Najzabawniejsze jest to, że człowiek potrafi wpaść w długi tylko dlatego, że chce mieć coś „ładnego”, „nowego”, „lepszego”, „bo wszyscy mają”. Ja, gdy widzę nowy karton, to po prostu na niego wchodzę. Nie kupuję go. Nie proszę o raty. Nie mówię: „Panie Bankowy, chciałbym karton, ale mogę spłacać w 24 ratach zero procent”. Nie, ja po prostu zajmuję przestrzeń. I żyję.

Człowiek natomiast kupuje nowe auto, nowy telefon, nową lodówkę, nową suszarkę, nowe buty, nowy telewizor, nowe wszystko, po czym przez kolejne trzy lata płaci za to stare. To trochę tak, jakby ja zjadł miskę karmy dziś, ale zapłacił za nią dopiero wtedy, kiedy będę już miał siwe wąsy.

Kolejna perełka: karty kredytowe. Ludzie noszą je przy sobie jak talizman „szczęścia”, choć w rzeczywistości to elegancko zaprojektowana smycz. Niby piękna, niby prestiżowa, a wystarczy jedno „tapnięcie”, żeby człowiek stał się dumnym właścicielem nowego długu. Ja bym tego nie udźwignął psychicznie. Chociaż jestem w stanie udźwignąć 6-kilogramowego kreta, którego kiedyś przyniosłem człowiekowi do domu, bo pomyślałem, że należy mu się prezent. Człowiek krzyczał. Do dziś nie wiem, czemu.

Wracając do banków. Mistrzu, mam teorię: gdyby banki prowadziły program lojalnościowy dla ludzi, którzy wchodzą w kredyty bez opamiętania, to już dawno rozdawałyby im złote klatki jako nagrody za konsekwencję. Ludzie potrafią brać kolejne zobowiązania w nadziei, że to „ustabilizuje ich życie”. To jest absolutnie urocze. Tak jak pies sąsiadki, który biega za własnym ogonem, wierząc, że tym razem go złapie.

I tak człowiek spłaca kredyt na telewizor, który już przestał działać. I ratę za telefon, który rozbił trzy dni po zakupie. I pożyczkę „na życie”, które jakoś dziwnie się kurczy, mimo że pieniędzy powinno przecież być więcej. Ale nie ma. Bo życie na kredyt ma jedną prostą zasadę: zapłacisz więcej, niż dostałeś. To matematyka, której nawet ja nie podważam.

A potem człowiek siedzi przy stole, patrzy w dokumenty, skrobie mnie za uchem i mówi: „Kocie, jak ty to robisz, że tak spokojnie żyjesz?”.

To proste, Mistrzu. Ja nie mam konta. Nie mam kredytu. Nie mam debetu. Nie mam banku. Mam tylko człowieka, który płaci za wszystko. A jak nie płaci, to stosuję procedurę windykacji kociej: wchodzę na klawiaturę, przechodzę po wątrobie, albo zrzucam coś, co było dla człowieka cenne.

Kot nie potrzebuje konta. Kot ma rozsądek.

A puenta?

Życie na kredyt to jak skakanie po półkach, które nie są przykręcone. Przez chwilę jest wysoko i ładnie, ale potem wszystko się wali. I zgadnij, kto musi sprzątać.

Na pewno nie ja.